بهترین تالار سخنرانی، تالار قلب است.

وقتی با قلب خودت حرف میزنی، تمام ملائکه برایت کف می زنند...

بی تو مهتاب شبی

باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم، خیره به

 دنبال تو گشتم. شوق دیدار تو

لبریز شد از جام وجودم، شدم آن

عاشق دیوانه که بودم، در نهانخانه ی

جانم گل یاد تو درخشید، باغ صد خاطره

خندید، عطر صد خاطره پیچید. یادم آمد که شبی

با هم از ان کوچه گذشتیم، پر گشودیم و در آن خلوت

دلخواسته گشتیم، ساعتی بر لب آن جوی نشستیم، تو همه

راز جهان ریخته در چشم سیاهت، من همه محو تماشای نگاهت

آسمان صاف و شب آرام، بخت خندان و زمان رام. خوشه ی ماه فرو

ریخته در آب، شاخه ها دست برآورده به مهتاب. شب  وصحرا وگل وسنگ

همه دل داده به آواز شیاهنگ، یادم آید تو به من گفتی: از این عشق حذر کن،لحظه ای

چند بر این آب نظر کن. آب آیینه ی عشق گذران است، تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران

است، باش که فردا دلت با دگران است. یا فراموش کنی چیزی از این شهر، سفر کن.  با تو  گفتم:

حذر از عشق ندانم، نتوانم. سفر از پیش تو هرگز نتوانم، نتوانم. روز اول که دل من به تمنای تو پر زد

چون کبوتر لب بام تو نشستم. تو من سنگ زدی، من نپریدم، نگسستم. باز گفتم: که تو صیادی و  من  آهوی

دشتم، پا به دام تو درافتم. همه جا گشتم و گشتم، حذر از عشق ندانم، نتوانم. اشکی از شاخه فرو ریخت، مرغ شب

ناله ی تلخی زد و بگریخت. اشک در چشم تو لرزید. ماه بر عشق تو خندید! یادم آمد که دگر از تو جوابی نشنیدم، پای

در دامن اندوه کشیدم. نگسستم،نرمیدم. رفت در ظلمت غم آن شب و شبهای دگر هم. نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

نکنی دگر از آن کوچه گذر هم. بی تو اما به چه حالی

من از آن کوچه

                                  گذشتم...